بچه که بودم . . .

 بچه که بودم هیچ نمی دانستم

هیج نمی دانستم که درد چیست و رنج چیست

هیچ نمی دانستم که گناه چیست و معصیت چیست

نمی دانستم که چه می دانم و چه نمی دانم

بچه که بودم به نظرم همه چیز یک بازی بود , به نظرم پدر و مادر ها همبازی بودند

و مارا می خریدند تا در این بازی بیشتر بهشان خوش بگذرد .

بچه که بودم همه ی مشکلات با شروع کارتن های ژاپنی تمام می شد

بچه که بودم کوچه هنوز خاکی بود و بند رخت همسایه پر از لباس های گل منگلی

بچه که بودم یک کیسه نون خشک به اندازه ی یک جوجه اردک ارزش داشت

حالا انسان را با آن معامله میکنند .

بچه که بودم همه چیر آبی تر بود انگار

دیوار ها کوتاه تر بود انگار

انجیر های درخت گوشه ی حیاط دست یافتی تر بود انگار

گنجشک ها بیشتر می خواندند

جوی ها جاری تر بودند

همه چیز مهربان تر بود .

توپ دو لایه ی پلاستیکی مان با اینکه پنچر بود

با چرخ زدنش چرخ فلک را می گرداند .

بچه که بودم کشمش های آبدوغ خیار ظهر تابستان

معضلی بود برای خودش .

بچه که بودم بهشت برین از آنم بود , از دنیا چیزی نمیخواستم همه چیز داشتم

دوچرخه , کامیون با طناب آبی , کفش سه خط فوتبال , تیله ی پر دار , کارت بازی مارادونا

نقش خاطره میزد چسب برگردان های آدامس خرسی

. . .

آدم بزرگ ها علامت سوالی بودند آن زمان .

حالا مردی شده ام برای خودم ,

مردی زیر یک علامت تعجب آبی . . .